Zaman herşeye rağmen usulca yaşadıklarına bağlı olmadan geçiyordu. Başkalaşan bi zamandı sensiz saatler. Yaşamın hangi kıyısından tutuyordum ya da yaşam mı beni bir yerlerimden tutmak için çabalıyordu bilmiyordum. Sensizdim sevgili. Senleyken sensizdim. Sensizliğin verdiği en büyük acı da buydu belki. Varlığında yokluğunu yaşamak...    Bir günün bütün ayrıntılarına seni ve sevgini yerşleştirmeyi seviyordum. En çok da böyle anlarda doğuyor çoğalıyordum. Geride kalan her şeyi bir kenara bırakıp seni yaşıyordum. Yaşamın aktığı tek andı seni düşündüğüm an. Ve o an bütün hayatımdı.    Sabahın ilk ışıklarına kollarını bütün gücünle açıp özgürce haykırmaktı seni sevmek. Sen uy

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!