Istirap içindeyim. Artik ben bir istatistigim. Buraya ilk geldigim zaman kendimi çok yalnız hissettim. Çok kederliyim ve bana ilgi ve anlayış gösterilmesini bekliyordum. Bu olmadı. Sadece, vücutları en az benimki kadar kötü berelenmiş binlerce başka insan gördüm. Bana bir numara verildi ve”trafik kazasından ölümler”bölümüne gönderildim. Öldüğüm gün, sıradan bir gündü. Otobüse binmiş olmayı ne kadar isterdim! Ama otobüsü küçümsüyordum. Annemden arabayı nasıl zorla aldığımı hatırlıyorum.”Lütfen”demiştim.”Bütün çocuklar okula arabayla geliyorlar.”Saat 2. 50'de zil çaldığı zaman, kitaplarımı dolabıma attım. Ertesi sabaha kadar özgürdüm. Park yerine koştum. Arabayı kullanacak ve kendi kendi

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!