YÜZBAŞI ERLERE SESLENDİ; KENDİ CENAZE NAMAZIMIZI KILACAĞIZ EVLATLARIM...
Babamın dostlarındandı .
Dimdik yürürdü. Hani Allah'tan başka kimsenin önünde eğilmemiş tipler vardır ya,
öyle biriydi. Ben çok küçüktüm, evimize misafir gelirdi.
"Oğul" diye seslenirdi hep.
Bağdaş kurmaz, diz çöker öyle otururdu. Gaz lambası ışığında daha bir heybetli
görünürdü gözüme. Hep bitip tükenmek bilmeyen harp hatıraları anlatırdı.
Çanakkale, Gazze, Kafkas cephelerini dolaşmış; Sakarya, Dumlupınar'da savaşmış.
Ancak İzmir'in kurtuluşundan sonra köyüne dönebilmişti.
Anlattıklarında hep acı, kan, cefa vardı. Kolay mı kazanılmıştı bu vatan?
Ölüm neydi ki?
Şerbet iç

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!